De creche

Nog een berichtje dat volledig over Caitlin gaat. U bent gewaarschuwd.

We hadden bij aankomst in Belgie een beetje schrik dat we geen creche zouden vinden, en ik zag me al naar sollicitatiegesprekken gaan met een spookje in het kielzog. Maar we hadden geluk, mid januari kon miss al terecht in de franstalige creche in Tervuren. En deze multilinguale approach begint zijn vruchten af te werpen, want vandaag wees Caitlin heel enthousiast naar de lucht en zei ze iets dat klonk als "e-gad". Ik ben ervan overtuigd dat ze dus "regarde" riep, al was er helemaal niets speciaal te zien...

Voorlopig zegt ze al mama, papa, tchi (staat voor binky=tuutje), tchoe (shoe = schoen), be (=beer). Voor de rest brabbelt ze - met heel veel trots - erg veel onverstaanbare dingen en klanken. En als ze iets wil (kaas bijvoorbeeld) dan wijst ze er naar en roept ze uit alle macht DADADADADA! Ze weet heel goed wat ze wil. Maar ze begrijpt wel al erg veel. Als ik haar vraag om tuutje op te rapen, doet ze dat, ze kan haar voet op commando tonen en als ik in bad vraag of ze wil zwemmen, dan gaat ze op haar buik liggen. Als Marc en ik moeten lachen om iets, dan begint ze spontaan mee te lachen, alsof het een heel goede grap was.

Ondertussen loopt ze ook al heel erg goed en wordt ze kwaad als ik haar wil dragen. In de winkel geeft dat soms aanleiding tot grote drama taferelen als zij naar het speelgoed wil lopen en ik haar naar de groentenafdeling moet dragen terwijl ze heel hard krijst en zich probeert los te wrikken... er zit een klein beetje dramaqueen in ons meisje.

Afin, dit alles om te zeggen dat het heel goed gaat met Caitlin. Ze is super gelukkig en gaat ook graag naar Ouistiti, al is dat natuurlijk niet Happy Hearts.  Het jongentje op deze foto is trouwens haar grote vriend, Maxim. Ze is John uit Amerika blijkbaar al helemaal vergeten.